« م » مآب : كتاب . . . از محيى الدين گلشنى ، محمد فرزند فتح الله ادرنوى مصرى ( د 1014 ق / 1605 م ) . در تصوف . آغاز : الحمد لله الحكيم العليم . . . اما بعد ، ايها العاشق الصادق . . . قول محمد بن فتح الله بن ابى طالب الادرنوى الشهير محيى الدين المصرى . نسخه‌ها 2 / 1357 ( 1 نسخه ) ؛ ذريعه 21 / 96 « مصادر السنهء اربعه » دروازه‌هاى زبان‌هاى چهارگانه از همو . قاهره ، دار الكتب 2 / 58 . ما شاء الله : رسالهء . . . از سيد برهان الدين بلخى . آستان قدس ، نامگو 490 . ما لا بد باطنيه . از سيد يحيى شيروانى ، عارف حروفى سدهء 9 ق ( د 892 ق / 1487 م ) ( - اطوار القلوب ، تعريفات و جز آنها ) . آغاز : شكر و سپاس بىحد و قياس و بيرون . نفيسى 2 / 703 ، 796 . استانبول ، منظوم 373 ؛ استانبول ، دانشگاه 419 در مجموعه 13 رساله از او ؛ تركيه ، مغنيسا 354 برفراز نسخه نام « ما لا بد طنى » آمده است . ما لا بد فى الدين : فصول الاصول . از علاء الدوله سمنانى ، احمد ( 659 - 736 ق / 1261 - 1336 م ) . براى يكى از مريدانش به نام عبد الله فرزند محمد فرزند احمد غرجستانى ( گرجستانى ) . در 1 « مقدمه » و 6 « فصل » : مقدمه در اثبات واجب الوجود ، فصل 1 - در نماز 2 - روزه و شرايط آن ( شش فريضه ) ، 3 - زكات و حد نصاب معين كردن ، زكات حقيقى كه تزكيهء نفس است ، 4 - حج و شرايط و آداب آن ، حج حقيقى ، 5 - جهاد و شرايط آن ، جهاد اكبر و جهاد اصغر ، 6 - سماع و شرايط آن ، سماع روحانى و سماع شهوانى . خود به اين كار نامى نداده ، جز آنكه در پايان « فرحة العاملين » خود از آن به « ما لا بد » ياد كرده . در آن از « مدارج المعارج » و « ذكر خفى » خود ، و « رسالة الهايم » كبرا و « تحفة البررة » مجد الدين بغدادى ياد كرده است . پيش‌گفتار چ « چهل مجلس » 1366 خ ، نجيب مايل هروى 47 ؛ خمخانهء وحدت ، عبد الرفيع حقيقت ، 1362 خ ، 57 « فصل الاصول » كه همين است . دايرة المعارف 2247 عكسى . اسعد افندى ش 1431 نوشته 776 ، 779 . فرهنگستان ، نامگو 436 ش 4542 B شايد همين باشد ؛ فرهنگستان ، نامگو ، فارسى 340 « كتاب ما لا بد » در اخلاق بىنام نگارنده . ما لا بد منه . محمد ثناء الله پانى پتى نقشبندى مجددى ( د 1225 ق / 1810 م ) . ( - ارشاد الطالبين و جز آن ) . فقهى است با مشرب عرفانى چاپ شده است . علماى هند 38 نمايه‌اى از كارهايش از آن ميان همين ؛ خزينه 1 / 689 كه مرگ او را 1216 ق ( 1802 م ) آورده ؛ ايوب قادرى 142 ؛ مشار 5 / 4457 . موزهء بريتانيا ، چاپى 521 ؛ كانپور 1873 م . ما لا يدركه الابصار . رساله . . . ، ابو القاسم فرزند حسين رضوى . چاپ شده . آسياتيك سوسايتى ، چاپى 3 . مانعة الغناء لاهل الفناء : غنا . ناشناسى شايد به نام عبد الله ، كه در پايان گويد : نكند تكيه جز به لطف الله - خاك پاى عبد الله . پيش از 1091 ق كه تاريخ نسخهء لاهور است ، به خواهش ميان عبد السميع ، دربارهء سماع و رقص ، كه مىگويد سماع و غنا در گروه نقشبنديان به‌طور مطلق جايز دانسته نشده ، بلكه به گونهء مشروط و محدود روا باشد . و آغاز مىكند با حديث السماع يميت القلب . . . قوت جان صوت و حرف چون